Facebook Twitter Google+ Wordpress YouTube RSS Channel Newsletters

ქალებს შეუძლიათ, ქალები მოქმედებენ, ქალები ცვლიან!

Ge

En

Ru

მშვიდობას მოაქვს სიმშვიდე

სალომე მოდებაძე
კატეგორია: ექსკლუზივი 
2015-08-07

ამ დღეს ყველა სხვადასხვანაირად იხსენებს; ამ ამბავს ყველასთვის განსხვავებული დასაწყისი აქვს, თუმცა ამ ომმა შეცვალა ათასობით ადამიანის ბედი.

 

აგვისტოს თვე ქართველების ცხოვრებაში ყველაზე მძიმეა. ჩვენ გვახსოვს ტყვიების ხმა, სისხლიანი სხეეულები, შიში... გვახსოვს როგორ ვუწვდიდით ხელებს ერთმანეთს იმისთვის, რომ მორალურად მაინც შეგვენარჩუნებინა მხნეობა მაშინ, როცა ჩვენი ქვეყნის შუაგულში ქალები და კაცები, მოხუცები და ახალგაზრდები ტყვიებს გაურბოდნენ.

 

როცა თბილისიდან გორისკენ მიმავალ ცენტრალურ მაგისტრალს გაივლი, ერთნაირკრამიტებიანი სახლების მიმართ გულგრილი ვერ დარჩები, რადგან იცი, რომ ამ სახლში მცხოვრები ოჯახები ისევ მამაპაპისეულ კარმიდამოს მისტირიან.
ამბობენ, ორი რამეაო ცხოვრებაში მთავარი: რისი შეცვლაც შეგიძლია – უნდა შეცვალო, რისი შეცვლას არ შეგიძლია – შეეგუო. მაგრამ რთულია ეს გვერდი გადაშალო და გზა სუფთა ფურცლიდან განაგრძო.
წერტილი და ახალი ხაზიდან.
თუმცა ეს ახალი ხაზი ისევ იმედებითაა სავსე.

 

2008 წლის 7 თუ 8 აგვისტოს (ამაზე ზუსტ პასუხს ჯერ კიდევ ველით) ჩვენი ქვეყნის ტერიტორიაზე კიდევ ერთი წარმოსახვითი საზღვარი გაგვივლეს. ახლა ამ საზღვართან ყოველთვიურად სამშვიდობო მოლაპარაკებები იმართება, სადაც წყდება კიდეც ადგილობრივი მოსახლეობის ბედი. მოლაპარაკების მაგიდის სხვადასხვა მხარე განიხილავს ამ ხალხისთვის სარწყავი და სასმელი წყლის მიწოდებას, გაზიფიკაციისა და ელექტროენერგიის საკითხს, მოსავლის აღების დროს გლეხების უსაფრთხოებას, მათ ხომ თავიანთი მიწიდან აღებული მოსავლის გარდა არ აქვთ სარჩო!

 

მე ვიცნობ ოს ახალგაზრდებს ქართულად რომ საუბრობენ და სჯერათ, მათი შვილები მაინც დატკბებიან თბილისური გაზაფხულით; ვიცნობ ისეთებს, ვისაც ახსოვს ჩვენი წითელი ღვინის გემო და ისეთებსაც ვიცნობ – ქართველ მეგობრებთან ერთად სათევზაოდ წასვლას რომ ნატრობენ.

 

როცა ვხედავ ცხინვალის წითელკრამიტიან სახლებს, როცა მესმის, როგორი ცარიელი, მიტოვებული და მოუვლელია დევნილად ქცეული ოჯახების ის კერა, სად დაბრუნებაზეც ასე ოცნებობენ, ერთადერთს ვნატრობ – მათმა შვილებმა არასოდეს ნახონ ომი!

 

2008 წლის აგვისტო ჩემი ქვეყნის უახლეს ისტორიაში ყევლაზე მძიმე გამოცდილებაა. ამ ომიდან შვიდი წლის თავზე მშვიდობას ვნატრობ. მშვიდობას, რომელსაც მოაქვს სიმშვიდე!

 

და მჯერა ამის.

ტეგები: 8 აგვისტო ომი

წინა გვერდი 

Webmaster

 

ანონსები

სასწავლო კურსი პანკისელი ქალებისთვის: "როგორ დავიწყოთ და განვავითაროთ ბიზნესი“

სასწავლო კურსი ქალებისთვის: როგორ დავიწყოთ და განვავითაროთ ბიზნესი

საქართველოს პირველი კორპორატიული ჩემპიონატი ჭადრაკში

 

ვიდეოარქივი

ახალგაზრდების დამოკიდებულების კვლევა გენდერული თანასწორობის საკითხების შესახებ

 

გენდერული პოლიტიკა

ევროპარლამენტმა ევროპის ცენტრალური ბანკის დირექტორის პოსტზე ლაგარდი აირჩია

NDI: გამოკითხულთა 46% აზრით, პარლამენტის წევრთა 50 %- ს ქალები უნდა შეადგენდნენ

თბილისში საკრებულოს წევრ ქალთა ფორუმის მე-6 ყოველწლიური კონფერენცია მიმდინარეობს

 

ფოტოარქივი

შვედი პოლიტიკოსების ოფიციალური ვიზიტი ქალთა საინფორმაციო ცენტრში

 

ტრეფიკინგი

Global slavery index 2018: მომდევნო ათწლეულში მონობის აღმოფხვრისთვის ყოველდღიურად 10000-სი ადამიანი უნდა გათავისუფლდეს

ტრეფიკინგის ყველა შემთხვევის 59% უკავშირდება სექსუალურ ექსპლუატაციას

ინტერპოლმა სუდანში 85 ბავშვი ტრეფიკინგისგან იხსნა

 

ცხელი ხაზი

ტელ.: 116 006

ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა საკონსულტაციო ცხელი ხაზი

ტელ.: 2 100 229

ტრეფიგინგის მსხვერპლთა საკონსულტაციო ცხელი ხაზი

ტელ.: 2 26 16 27

ძალადობისაგან დაცვის ეროვნული ქსელის ცხელი ხაზი (ა/ო)

ფემიციდი - ქალთა მიმართ ძალადობის მონიტორინგი
eXTReMe Tracker